ساربانان رفته اند و باد و صــحرا جا بماند
ابر و باران رفته است و یاد باران جا بماند

گلعذاران رفته اند و ساقِ بی برگی بماند
روزگاران رفته اند و،یاد یاران جا بمــاند

زندگی چو نردبانیست که باید طی کنی
پله بر پله برو، تا که به اخر برســــــی

گر که از جهل پری بر پله های دگری
حتم این دان، که بباید ز اول گزری

سوز دلم را به کو گویم؟

خورشید هم می سوزد تا درد مرا می فهمد

هراس دارم از بازگویش!

شاید بگذارم تا بغضی شود و مرا به نیستی بکشاند!

و شاید هم به تاوان نابودی انسانیت گفتمش

نمی دانم چه بگویم؟

الا یا ایها الساقی، چقد خوارم پشیمانم

درین آشفته بازارها بدنبــالِ دل و جانم

الا یا ایها الساقی، امیدی نیست به فردایم

چقد تنها شدم با خود، نمی دانم ز کجــایم

الا یا ایها الساقی، دلم گیر اســت و دلگیـــر است

دلم بر خود نمی نازد،چنان گویی زخود سیر است

هر کس به کسی دل بدهد،عاشق نیست

هر دل به دلی گل بدهد، صادق نیست

عاشقی درد نهانیست در سینه یار

صد طبیب دارد وحیف،هر طبیب حاذق نیست

زندگی از پس چند پرده نگاهش بهتر استاین سخن اندیش که راه زندگی زین بَرتر استیک ان که دارد و تو بینی و بخود راه ندهییک ان که ندارد و تو بینی و به دارش بدهییک ان که ندارد و تو داری و غرور جا ندهییک ان که بدارد،دهدت، و تو بر کس ندهییک انی که بدارد،ندهد، نَبر آن انسان گمانیک انی نَبدارد و دهد، بینیش انسان نشانیک ان که بدارد و تو هم حسرت نشانیک ان که نبدارد دهدت راهی نشان یک آن که بدارد و بچیند ز دارِ دگرانیک آن که نبدارد و بچیند زکارِ دگرانیک آن که نَبدارد و نه هم راه رود چو دگرانیک ان که صد بِدارد،در پی چندصدِ دیگر نگرانیک انی که بدارد و ببندد و ننوشد نخوردیک

مو ها هم که بزرگ می شوند عاشق شانه می شوند،

چه برسد به ما ها که هم دل داریم و هم عشق در ذات ماست.

بر باد رفته گَردی که حاصلش صقیل نیست

بر باد رفته آید، گر باد زیک مسیر نیست

میز گرد زندگـــــے از یک به یک دو می شود

دو بحال روزها از سه دو یک هفت می شود

هفت بحال ماه ها از چند دو شیش سال می شود

عمر ازین چند سال ها چــون برق تـــمام می شود

تمام هستے من

. . فدای جمله انسانیت

و تمام انسانیت من

....فدای جمله عشق

. . . و تمام عشق من

. . . . فدای یارانی که انسان بودند

. . . عشق ورزیدند

ولیکن رفتند و نماندند.